خط خطيهاي یک دیوانه بر روي ديوار زندان

شطحيات

madmate — Sun, 08 Jul 2007 07:42:35 GMT

مي خراشد مدام، اين حرفهاي مانده در گلو
رشته هاي نازك ِ اعصابم را
و سكوت اثبات ِ حماقت ِ من است
به نرنجاندن ديگران
كه گفته است
من با تو يا او حرف ميزنم
ما تنها دو نفريم
من و همين سايه سياه ِ خسته
كه در پي من سالهاست مصرانه قدم بر ميدارد
ما هميشه با هم بوديم و اگر خطي نوشتم
خطاب به كل ِ بشريت بود
به مني كه در منم
يا توئي كه در مني
يا اوئي كه با من است
ما همهء بشريت هستيم
با تمام ِ جنايتهائي كه كرده است و
مي كند و
خواهد كرد
مي بيني؟؟؟؟؟
بيرون از اين غار ِ ارسطوئي همه چيز سايه است
ما واقعيت بوديم
در تلاطم ِ شط ِ هذيان.
و تن شسته ايم به جنون
و هيچ نمي انديشيم به پايان ِ اين كابوسها
همچنان قدم به قدم
گز ميكنيم اين هزار تو هاي بي انتها را
بي گلوله نخي كه بوي يار دهد
تا وارهاندمان از اين تقدير ِ پيچاپيچ
سر سپرده ايم به دمي كه مي آيد و
هيچ تضميني به رفتنش نيست
و بي انديشه فردا
در آستانه جواني
احساس ميكنيم كه فسيلي مربوط به عصر ِ يخبندان هستيم
اينچنين كه خنده دار است همه چيز.
و چرائي بودنمان را خود ِ خدا هم فراموش كرده
و هيچ به پيچ و تاب خوردنمان از درد، در بستر، نگاه هم نميكند
داغ ِ ميكند بالش از پيشاني تب دار من
و واژه ها مانند اسباب بازي هاي چرخان
بالاي سرم تاب مي خورد
ديوارها نزديك و دور مي شوند
چونان تن ِ برهنهء حريصي
براي در آغوش فشردنم بي تابي مي كنند
ضربان ِ دردناك ِ شقيقه ها
هجوم خون به مغز ِ جهنمي من
تني خيس و لزج از تقلاهاي محتضري در بستر
رنگها
چرخان
قطرهائي كه به صورتم پاشيده ميشود
دستمالي خيس
نوازش ِ دستاني كه نميدانم كيست
ناله هائي از جگر بر آمده
گرما
سرما
پاهايم درون الكل
مست ميشوم
صنعتي و بد بو
كور ميشوم
سياهي
.
.
.
چيزي در رگانم تزريق ميشود
خون از جاي سوزن فوران ميكند
مي ترسند
مي خندم
كسي فرياد ميزند
كسي ضجه ميزند
سايه هاي سفيد
سايه هاي سياه
اسمت چسيت؟
ميخندم
چند سال است كه مرده اي؟
ميخندم
حرف بزن
مستم
نفس بكش
نفس بكش
چشمانم را باز ميكنم
چشمانت
چشمانت.... چشمانت
كسي كه شبيه تو نيست
لبخندي از سر آسودگي
گريه ميكنم
تو نيستي
گم شو
گم شو
كابوس مي ديدي
گم شو
گم شو
آرام باش
آ... ر...... ا...... م
سوزن ِ بلندي ديگر
اينبار
آرام
آ
ر
ا
م
خو....خوابم... مي..... مي برد

.....................................(2)

madmate — Wed, 04 Jul 2007 09:38:38 GMT

دقايقي چند از نيمه شب گذشته بود
كه يك هيكل ِ سياه ِ گنگ
سينه خيز بر روي هوا
خود را بالاي بستر ِ تب دارم كشيد
من هنوز در آستانه دربار ِ پادشاه ِ هفتم
مردد ايستاده بودم
و پلكهاي خسته ام در نبردي تن به تن
جنگي فرسايشي را رقم ميزدند
ناشناس ِ تاريك چيزهائي را نجوا ميكرد
و من در برابر قاطعيت ِ بودنش
بي دفاع بودم
صدايش را بالا برد
هي!! دختر ِ آبي.... با تو حرف ميزنم
از چه شهامتي نام ِ رنگهاي بي كرانه را بر خود گذاشتي مرداب ِ سياه؟؟؟
مگر در تمامي كابوسهايت رنگي است
كه تو اينچنين بي محابا خود را آبي لقب دادي؟؟؟
بگو بر سر ِ مزار ِ كدام آرزويت تكه اي از آسمان جستي
كه اينگونه بي حواس گمان به دريا ميبري؟؟؟؟
ساكت و صبور و بي روح تنها نگاهش كردم
گفت: نمي شنوي؟؟؟؟؟
مگر هر شب و همه شب، در حسرت ِ يك صحبت طولاني
پنجه بر سينه نميكشي؟؟؟
مگر نه اينكه حرفهايت را در پشت ِ سد ِ تنهائي ذخيره كرده اي؟؟؟
بگو....... من از دور دست ترين رويايت به عيادت آمده ام
گفتم: تو هم مثل ديگران تنها سرزنش مي شناسي و بس
به عيادت بيمار با حرفهاي درشت نمي آيند
گيرم نامم سهل و ممتنع
گيرم نهاده ام نام ِ زنگي ، كافور
گيرم هر شب ميگريم خستگي هاي خود را
تو را چه كار؟؟؟
من كه راضي به دنيا آمده ام
شكايتي هم اگر هست و بيهوده ميگويمش
براي خاطر آن است
كه اين به قول ِ تو سد، نشكند و دنيايم را سيلاب نبرد
تو چه ميداني در سر ِ اين منتظر بر جاده هاي بي عابر چه ميگذرد
تو چه ميداني از تمام ِ آرزوهاي دور و درازم
چه لاشه هاي گنديده اي بر جاي مانده است
تو چه ميداني براي خانه تكاني دل ِ پوسيده ام، چه رنجها كه نميبرم
تو نميداني براي خاكروبي اين همه اميد، چه پينه ها كه نبسته دستانم
دارم تلاش ميكنم
نمي فهمي؟؟؟؟
نمي بيني؟؟؟؟
حالا تو هي بگو
من براي گذشتن از اين بحران هويت احتياج به زمان دارم

رولت روسي

madmate — Mon, 18 Jun 2007 15:44:37 GMT

خشاب را باز ميكنم
شش گلوله را با يك تكان در مشتم ميريزم
سردي فلزها رخوت را به تنم تزريق ميكند
آرام و بي اضطراب
يكي يكي بر روي ميز
ميچينم سربي رنگهاي مرگ را
به نيت تو
تفأل ميزنم به ديوان جنون
و سوگلي را به يك چرخش در حجله رولت جاي ميدهم
گلنگدن كشيده ميشود
بي لرزش انگشتان ِ زخمي من
شقيقه ام بي تابي ميكند
بر بوسيدن ِ لبان ِ لوله تفنگ
اكنون همه چيز مهياست
حتي اطمينان من به كشيدن ِ ماشه
.
.
سه
.
.
دو
.
.
يك
.
.
تق
.
.
ردي از خون به ديوار نماند
همچنان اين هزارتوي ِ لزج ِ مسموم، در سرم پنهان است
نوعروس ِ گلوله ها سكوت را به گفتن "بله" اي كوتاه، نشكست
فردا دوباره شانس خود را در سرزمين تزارها مي آزمايم

توهم

madmate — Thu, 14 Jun 2007 21:40:56 GMT

خيالت ميان چهار چوب پنجره در انتظار گمراهي من، لبخند ميزند
يكي يكي گوسفندان ِ خواب آلوده بي چشم را مي شمارم
هيچ چيز مرا خواب نميكند
نه چشم هاي فشرده از درد
نه قرصهاي قرمز رنگ
نه لالائي جيرجيركها
هيچ كدام به نجات من بر نميخيزند
براي فرار از تو تا ابد هم ناتوان خواهم بود
بر سراسر بسترم زنجيرهائي تعبيه كرده ام
مباد كه فريب دهد اشاره دستانت مرا
همچنان بر من ميتازد طنين آوايت
هنوز منتظر تسليم من هستي
ميداني كه مقاومتم دير يا زود در هم ميشكند
پس همچنان پاي ميفشاري بر شيطنت خويش
مرا بازي ميدهد نگاه شوخ طبعت
و برق تمسخرت به تلاش بيهوده من بر رهائي، ميخندد
بر ميخيزم و آرام به سمت تصوير نامرئي تو بر لب پنجره ميروم
محو ميشوي
از بودن و نبودنت، يكجا خوشحال ميشوم
اما تو را دست ِ كم گرفته ام
آن پائين...... در پياده روهاي خالي از عابر
برايم دست تكان ميدهي
فريب خورده ام و راه برگشتي به خواب نيست
از طبقه صدم رويايت
به سوي آغوش تو، شيرجه ميروم
استخوانهايم يكي يكي در ياد ِ بود و نبود تو، خرد ميشود
امشب هم مُردم
اكنون ميروي...............
و قبل از خنده بر جنازه من، قرار ملاقات فردا شب را
با من هماهنگ ميكني

ما ز ياران چشم ياري داشتيم... خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

madmate — Thu, 14 Jun 2007 00:48:18 GMT

در زمهرير بي اعتنائي تو، تمامي احساساتم ترك ميخورد
چكه چكه قطره هاي گرم خون از شكسته هاي تصوير تو در ذهنم
به پاي روزهاي خوب ِ گم شده در غبار تكدر، فرو ميريزد
چون كودك يتيمي بر ويرانه هاي قلبم چمباتمه زده ام
با عروسك بي سري در مشت و عكسي نيم سوخته
هر كس نداند
انكار تو ظلم است، به ناديده گرفتن تلاشم براي تغيير نكردن تصويرها
هنوز تصوير خوب تو بر قلبم لبخند ميزند
با ذهن ِ بيمار ِ بي خوابم چه كنم؟
ميدانم....... قرارمان زين پس به نگفتن و نشنيدن است
اما با حرفهاي نوك تيز ِ مانده در گلو چه كنم؟
تناقض اين دو تصوير به كلي مرا پريشان كرده
آيا توقع بزرگ و بيجائي بود
كه صرف نظر از هر آنچه بر ما گذشت
پس از روزها دلتنگي و بغض و گلايه
وقتي به ديدار رسيديم
تو حتي يك جمله خوب، براي من به ارمغان نياوردي؟
شاخه گلي پلاسيده پيشكش
آري........ من از روزهاي بي تو بودن ميترسم
اما جدائي را هزار بار به بودن اين دو غريبه كنار هم ترجيح ميدهم
به اثبات كردن اين نكته كه چه كسي مقصر است
به انتظار آنكه كداممان مهر سكوت را خواهد شكست
در اين جنگ سرد، تنها نقابهايمان را به رُخ ميكشيم و بس
تو بر لب جاده منتظر قدمهاي من هستي
بي نگاه به رد پاهاي پيش رويت
شبيه ته ِ كفشهاي تازه من نيست؟
اين همه غرور؟؟؟؟؟؟؟؟
بارها آزمودم كه رفتن من، در پي ام آمدن را به بار نمي آورد
هميشه من مرسوله اي برگشت خورده بودم
آري........ هميشه هم انگشت اتهامت من را نشانه ميرفت
هر آزمون
به آسيب ديدگي مهره هاي گردنم انجاميد
كه شايد
سايه ترا در پيچ دورترين كوچه، ببيند
و يا گلي را در مشتت
كه از لا به لاي گلبرگهايش
ببويم كه چقدر براي ديدنم مشتاق بودي
چرا همه حرفهاي من به دل، بر ميخورد؟
چرا فكر ميكني حرفهاي تو به گِل ميخورد؟
چرا هميشه فقط من بايد
پنجه ام را در زير پاشنه ميخ دار ِ عذر خواهي، له كنم؟
.
.
.
گردو
.
شكستم
.
گردو
.
شكستي
.
گردو
.
زدم سرتو شكستم
.
گردو
.
زدي دلمو شكستي

I Dont Know Why........ You Lovw See My Cry

madmate — Mon, 11 Jun 2007 20:24:01 GMT

All the things she said
All the things she said
Running through my head
All the things she said
All the things she said
Running through my head.......................Running through my head

ميل غريبي به پوست کندن اعصابم دارم.احساس خوشايند خود آزاري.لذتي که از کندن رگ و پِيِِت بهت دست ميده.يه بار خواستم خودکشي کنم اما نميخواستم بميرم.تيغ بود و جرات زدن رگ آبي مچم رو هم داشتم اما ميل عجيبي به تيکه تيکه کردن گوشت بدنم وجود داشت .احساس ميکردم چيزي تو سلولامه که بايد در بياد و اگه بره بيرون من خوب ميشم.يه ليوان رو کف آشپز خونه تيکه تيکه کردم ومخصوصا يه تيکه کندش رو گرفتم تو دستم واومدم پنج سانت پائين تر از رگي که زير پوستم مي تپيد. شروع کردم لايه لايه برداشتن پوستم.دردي نداشت يه لذت وحشيانه بود .از تصور ديدن من توسط همسايه ها که با چه دقتي دارم شيشه به دستم ميکشم خندم گرفت.يه کثافت کاري اي شده بود ,که لنگش تو فيلمهاي ترسناک هم پيدا نميشد.تکه هاي ريز گوشتم تو ظرف شوئي ميريخت آخه اون تيکه شيشه ,کند و کلفت بود و به اين راحتي ها گوشتت رو نميبريد براي همين گوشت صورتي رنگ بدنم مثل خرده چوب تيکه تيکه از دستم جدا ميشد.انگار که دارم خراطي ميکنم.اون لحظات پر جنون تمومي نداشت هرچي بيشتر ميکندم به رگ اصلي و توقف کارم نميرسيدم.دلم خون مي خواست.ديدن خون خودم و ريختنش تو چاه ظرفشويي اما نه اونقدر که جونم هم به لوله هاي فاضلاب منتقل بشه.ميدوني من بچه خوب و قانع و ماماني هستم.
زخم دستم منظره چندش آوري شده بود.يه بار هم که شيشه رو ناگهاني به محل زخم کشيدم دستم خطا رفت و زخمم شد يه دوراهي که من رو مردد ميکرد بين عميق تر کردن کدومش.از اونجائي که خيلي انسان شريف و عادلي هستم يه لايه از اين ميتراشيدم يه لايه از اون.تفريح جالبي بود.يه نيم ساعتي ميشد که داشتم با دقت هرچه تمام تر رگ و پي دستم رو ميکاويدم.باور کن اصلا دردي در کار نبود يا بود و من اونقدر متمرکز به کارم بودم که توجهي بهش نداشتم.کم کم داشتم ضعف ميکردم و البته حوصله ام هم از اين تشريح بي امکانات سر رفته بود.اگه با کارد ميوه خوري خودم رو کنده بودم زودتر تموم ميشد.با دقت, تمامي اتاق عمل رو تميز کردم و بعد دستم رو با محلول بتادين ضد عفوني کردم و با يه باند تميز بستمش.نميخواستم از عفونت بميرم.بعد هم همه چراغها خاموش و سيگار روشن و دراز شدن روي تختخوابي که مدتها از مرتب کردنش ميگذشت.دستم يه کم ميسوخت اما چيزي بيشتر از اون زجرم ميداد.اين که با اين همه تقلا باز هم اون چيزي رو که ميخواستم نتونستم تو خودم پيدا کنم.

اين يه داستان قديميه كه يه بار واسه تو و يه بار هم واسه يكي ديگه تعريفش كردم..... جريانش واسه 3-4 سال پيش بود اما از اون روز تاحالا نميدونستم اون حسي كه دنبالش ميگشتم..... اون چيزي كه تو وجودم وول ميخورد چي بود....... ديشب فهميدم..... ديشبم دوباره مجنون شدم و خواستم اون كارو تكرار كنم اما ديدم كه اون حس انقدر زياده كه از سلولهام زده بيرون..... ريخته تو چشمام.... ردش رو صورتم مونده...... شوري اشك ذائقمو تحريك كرد به فهميدن و درك كردن اين حس........ انزجار..... تنفر..... ترس و وحشت از رونده شدن....... ديدم مقابل اين حس چقدر حقيرم..... ديدم وجودمو گرفته...... ديدم حرفهاي تو مثل پنس يكي يكي اين حس ها رو از تو وجودم كشيد بيرون..... چقدر دردناك بود
چقدر حس ِ بدي بود وقتي ديدم تا چه حد از من حالت به هم ميخوره.... به سراسر زندگيم شك كردم..... به حرفهام.... به حس هام...... به چيزي كه هستم و تاحالا انقدر از بودنش دلخور نبودم........ نبايد ميگفتي..... نبايد اين آخرين تير رو هم ميزدي..... من واسه مردن تو ياد تو هنوز جوون بودم....... دستهام به صفحه مانيتور خشك شده بود ..... انگار ميخواستم تكونش بدم و حرفهاي تو بريزه پائين و من ديگه نبينمشون....... اشكام نميگذاشت درست ببينم..... واقعا حضورم انقدر كمرنگ بود كه به اين راحتي گفتي.................. باشه، هرچي تو ميخواي...... هرجوري كه تو راحتي........ فقط يه چيز....... گفتنش اثري نداره...... بي خيال

سگانه

madmate — Fri, 01 Jun 2007 19:21:55 GMT

راحت شدي نه؟
وجدانت را چونان لباس شب بر اندام ِ برازنده ات ديدم
اكنون برهنه مي شويم
ببين بر تن ِ كداممان زخمها، بي شمار تر است؟
اين كالبد ِ مثله شده را نمي توان در آغوش گرفت
اين زخمهاي عفوني را مرهمي نيست
چونان يعقوب، صبر ميكنم بر اشتهاي ِ كرمهاي تنم
دردهاي من ديدني نيست
چگونه با تو گويم رنج ِ انساني را كه هر صبح
رو به قبلهّ قربانگاه خويش بيدار ميشود
ره ميپويد به سوي غروب
و بر دوش ميكشد صليب ِ سنگين پيكرش را
تا كه خورشيد
قرمزي شفق را از خونهاي فواره زده از شاهرگش نوش كند
از زبانم چه بايد بشنوي كه ترا آسوده كند؟
هر شب ليس ميزنم پارگي هاي روحم را
چونان سگ ِ جبون ِ بي دنداني كه
غريزه هاي سركوب شده اش را هر شب
گريه ميكند
لعنت ميكند خود را
و همه را
و پارس ميكند مُدام
بر ماهي كه
"بالاي سر ِ تنهائي است"

راه واره ها!

madmate — Thu, 31 May 2007 20:44:58 GMT

1:

بـــــــــــــــــــــــــــــــــه چپ چپ
بــــــــــــــــــــــــــه راست راست
عـــــــــــــــــــــــــــــــــــــقب گرد
قـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم رو
پليسهاي محترم ماشينها را به سمت ِ جسد ِ متحركم راهنمائي ميكنند
..............................آماده
..............................هدف
.............................. آتش
چنين ميگويد رنگ ِ دلرباي چراغ
اين بار سبز، رنگ ِ خون هاي ريخته شده خواهد بود
دروازه هاي نامرئي براي باز شدن به سمت ِ من با يكديگر جدال ميكنند
چرا اين همه عجله؟؟؟؟؟؟؟؟
آرامتر هم خواهم مُرد!!!

.................................................................

2:

ثانيه شمار بر روي عدد 3 در جا ميزند
من بين دو لاين خيابان محبوسم
ماشينها از پشت سر، مي آيند
از روبه رو، ميروند
ميخواهم جهت ِ مُردن ِ خويش را انتخاب كنم
پا پَس بكشم يا پا، پيش بگذارم؟
در هر صورت فرقي نميكند
سبز، مهلت ِ رفتن نميدهد
لج ميكند به من
قرمز راه را ميگشايد
باز هم جان به در بُردم

..................................................................

3:

شايد وعده ديدارم با عزرائيل در چهار راه بعدي بود!!!

چه نرم و آهسته, چه سنگین و خرد کننده.......به سراغم نیا

madmate — Wed, 30 May 2007 12:04:05 GMT

گفت: دیدتو عوض کن، سیاهی تو چشمات داره بیداد میکنه

گفتم: اشتباه شما اینه که فکرمیکنین کلیشۀ قدیمی شیشه کبود رو تکرار میکنم. من چشمام ضعیف شده، کلاً تار میبینم. اگه عینکی هم باشه به صورتم چسبیده. کندنش مساوی با کور شدنمه

گفت: نمی تونی اینجوری ادامه بدی

گفتم: همینه که آرومم میکنه

گفت: بسه مَری، به کجا میخوای برسی؟

گفتم: کسی جائی منتظرم نیست. من رو خطهای ممتد جاده دراز کشیدم. می خوام یه تریلی با آسفالت یکی ام کنه

خودشو کشت که برم سرتمرین تأترش

گفتم: حوصله سیاه بازی ندارم

گفت: خونه هم که نمی خوای بری، تا شب می خوای چیکار کنی؟

گفتم: طبقۀ بالای دانشگاه، انفورماتیک، اینترنت

گفت: از این سایتها بیا بیرون، یه کم تو آدمها بچرخ...... داری تو هذیونهای شبونت غرق میشی

رفت و منتظر نشد باز هم به هم ببافم

تو آسانسور به تصویر محو شده اش گفتم: من از بودن میون همین آدمها خسته ام

چشمام به پیاده رو ها ماسید بلکه یه جفت پای متفاوت ببینم. قدمی که سایه اش انقدرجذبه داشته باشه که منو به دنبالش بکشونه....... همه سایه ها رنگ پریده ان.......همه یه جور از هم فرار میکنن. من از این سایه های بیرنگ از این تنهای تنها، از این.............. به قول سالینجر از این مزخرفی که اسمش واقعیته، همون یه نسخه ای که وجود داره کافیه؛من میخوام یه نسخه دیگرو امتحان کنم. مدرنیته خیلی هم بد چیزی نیست. لااقل تنهائی نابم رو حضور کسی مختل نمیکنه. مجبور نیستم واسه سکوتم جواب پس بدم. اجباری تو هیچ چیز نیست. دنیام رو با دستنوشته های داغ ِ یه نویسنده ناشناس پُر میکنم.خیلی وقته اسباب کشی کردم توصفحات کاغذی کتاب و لینکهای متعدد مجازی. شما ها هنوز دنبال من در همون خونه قدیمی میگردین.

من رفتم....... میروم جایز نیست........ من رفتم!!!!!

جريمه

madmate — Mon, 28 May 2007 21:40:09 GMT

رَ ج ميزنم تو را

تا به انتها رسم

اما افسوس

عشق هر شب

همين را به من سرمشق ميدهد